SEN SANAT İLE NE DEMEK İSTİYORSUN?

Ben sanatın ve yaratıcılığın belirli ayrıcalıklı bir kesime değil herkese ait olduğuna inananlardanım. Ve bunların bizi iyileştirdiğine, var oluşumuzu anlamlandırdığına, taçlandırdığına inanıyorum. Bu alan bizim denge halimiz. Sonuçta amaç hep bir dengeye ulaşma çabası değil mi? Hayat bu, denge bozulur ve biz yeniden dengemizi bulmaya çalışırız. Kızarız sakinleşmeye çalışırız, üzülürüz, moralimizi düzeltmeye çabalarız, hastalanırız, iyileşmek için uğraşırız. Terazinin bir kefesi ağır bastığında diğer yanı da doldurmaya çalışırız. Denge olmadığında kaos, dengeyle düzen oluştururuz.

Ve aslında söylediğimiz tek bir şarkı bu git geller arasında, bu yüzden herkes birbirinin sözünü tekrarlar gibi ama sanki kendisi o sözü ilk söyleyenmiş gibi geliyor. Yaptıklarımız hissettiklerimiz, yapmaya çalıştıklarımız özünde öyle bir ve biricik ki. Bu da o şarkının sözlerinden mesela değil mi J? Dün akşam Hikaye Anlatıcısının Saf Bakışı eğitiminde de bunu bir kez daha gördüm. Geçmişimiz, şu anki yeni deneyimimiz ve sonrası o kadar yakın ifadelerle anlam buldu ki… Vücudun ve ruhun dansı bir. Ben ikinci resimdekileri çizmiştim. Eğitimde omurgamdaki değişimle evrildiğim bir kuştu. Bir de üstüne kardeşim bu paylaştığımı gönderince bugün, yine o şarkı kulaklarımda, hiçbir şey tesadüf değil J.

Ben: “Sanatla dengemi buluyorum” demek istiyorum ve “Buradayım, varım!” siz ne demek istiyorsunuz?